Een scepticus geneest van migraine
Een paar jaar geleden, toen ik nog een kantoorbaan had en daarnaast nog met de studie Klassieke Homeopathie bezig was, vertelde een mannelijke collega van midden 60 mij over zijn regelmatige migraine-aanvallen. Hij had het al zolang hij zich kon heugen.
Niet dat hij hoopte op een wonderbaarlijke genezing uit de homeopathische hoek hoor! Nee, hij was een zogenaamde ‘scepticus’ met weinig tot geen geloof in ‘andere’ geneeswijzen.
Hij vertelde het ook niet eens met de intentie om mij aan het werk te zetten. Nee, hij vertelde het zomaar. Tijdens de lunch.

Mijn homeopathische vingers begonnen te jeuken. ‘Mag ik een middel voor je zoeken?’ vroeg ik hem.
Dat mocht. ‘Baat het niet dan schaadt het niet’ was zijn motto. Bovendien vond hij mij wel aardig en gunde hij mij blijkbaar mijn leermomentje.

Nu weet bijna iedereen die een beetje verstand van homeopathie heeft, dat een eerste consult gauw een uur tot anderhalf uur in beslag neemt. Je moet immers van alles te weten komen over je patiënt? En je een beeld gaan vormen van welk ‘type mens’ je voor je hebt. Wat de kern van het probleem is. De oorzaak dus. En bij dat beeld zoek je dan een middel met een gelijksoortig beeld.

Omdat ik al een tijdje met hem samenwerkte, en hij tijdens de lunchpauzes graag vertelde over zijn leven, meende ik dat beeld al te hebben. Ik waagde het erop en dook in de boeken. Al snel vond ik een passend middel en nam dat een dag later voor hem mee.

Weken gingen voorbij. We hadden het er eigenlijk niet meer over. Totdat hij op een dag naar me toe kwam en zei:’Ik vergeet het steeds te zeggen, maar ik heb nog steeds geen migraine-aanval gehad sinds ik het middel heb genomen!’

Inmiddels werk ik al een tijdje niet meer op dat kantoor. En zijn de contacten ‘verwaterd’ zoals dat vaak gaat.
Maar gisteren werd ik verrast met een berichtje van deze oud-collega.
‘Ik heb nog steeds geen Imigran hoeven gebruiken!’