Zo, de vierde en laatste chemokuur zit er op en daarmee is het eerste gevaar van een vroegtijdige dood geweken. Het klinkt best lullig als ik het zo even teruglees maar het is wel de werkelijkheid. ‘Zonder chemo twee tot vier maanden’  hadden de artsen immers gezegd. We zijn inmiddels vier maanden verder en ik ben alive and kicking! Sterker nog, ik voel me beter dan ik me voelde voor ik ziek werd!

Maar wel uitbehandeld! En nu?

Regulier uitbehandeld dan. Dit is wat de moderne geneeskunde voor me kan doen tot dit punt. Meer niet. Ja, misschien nog meer nare chemo’s, nog meer rekken, nog meer ziekte, ellende en spekken van de farmaceutische industrie terwijl mijn lever het langzaam aan gaat begeven door alle ballast.  Dat gaan we dus niet doen.  En nu is het dus afwachten wat de chemo gaat doen. En natuurlijk, wat doet de wietolie, wat heeft die gedaan en wat gaat die nog doen? Op 27 december krijg ik nog een keer een scan. Die zal moeten uitwijzen hoe de stand van zaken op dat moment is. 29 december krijg ik daar de uitslag van. Dat is natuurlijk spannend en toch heb ik er alle vertrouwen in dat het goed komt, evenals mijn omgeving, die ziet hoe goed het met mij gaat tussen de chemokuren door. Sterker nog, het is eigenlijk al goed. Ik voel me ontzettend rijk en gelukkig, zie het maar als een logisch gevolg van het feit dat mijn leven niet meer vanzelfsprekend is en ik ieder moment als een cadeautje kan ervaren.

Met de artsen is afgesproken dat ik, na deze scan, voorlopig geen scans meer laat maken. ‘Er vroeg bij zijn’  gaat in mijn geval niet meer op dus het hoeft niet om vroegtijdig iets op te sporen maar meer om te kijken hoe de situatie is. Is het nog stabiel, misschien zelfs nog beter, of is de kanker weer terug en hoe en waar dan? Tja, wat heeft het voor zin om dat te weten als ik me verder goed voel en van het leven aan het genieten ben? Bovendien zijn de scans op zich ook al hartstikke carcinogeen dus als het even niet hoeft…….
Het zou mogen hoor, gebruikelijk is dat in ‘gevallen’  als de mijne 1 x per 2 maanden een scan plaatsvindt. In feite is het dan wachten op het moment ‘dat het weer terug is’ . Volgens de artsen zou dat in mijn geval na een jaar uiterlijk zijn, maar natuurlijk is daar geen peil op te trekken en neem ik deze info ter kennisgeving aan maar doe er verder niets mee. Ik ga het zien.

En natuurlijk: Zwitserland here I come!!

Op 10 januari is mijn eerste consult in Orselina!! Ik heb er zo’n zin in! De frisse berglucht, de mooie omgeving, de homeopathische consulten, alles, ik heb er veel vertrouwen in en ben nog steeds zo dankbaar dat dit allemaal mogelijk is doordat er zoveel gulle gevers zijn geweest. Echt ongelooflijk hoe snel we het benodigde bedrag bij elkaar hadden en wat een hoop lieve reacties van iedereen!

En wat nou als het toch foute boel is?

Jaren geleden heb ik mij al aangemeld bij de NVVE (Nederlandse Vereniging voor Vrijwillig Levenseinde) en het stelt mij gerust te weten dat ik eruit kan stappen als de kwaliteit van mijn leven ondanks alles wat ik doe zo achteruit gaat dat het lijden gaat worden. Met mijn huisarts, die regelmatig op huisbezoek komt, heb ik het hier al uitgebreid over gehad. Het is een rustige gedachte dat zij achter mijn besluit staat en mij volledig support in mijn zoektocht naar andere oplossingen. Mijn dood is dus geregeld en dat geeft me rust 🙂 Ik zou Saskia niet zijn als ik er niet voor zou zorgen dat mijn naasten niet teveel ‘gedoe’  hebben rondom mijn overlijden dus alles wat nodig is om e.e.a. goed te laten verlopen heb ik in een soort ‘draaiboekje’  op een USB stick gezet. Zo hoeven ze niet te zoeken naar adressen, of discussies rondom muziek etc. te hebben want ik heb het al geregeld. Met de dood hoef ik me dus eigenlijk niet bezig te houden. Die komt, ooit. En….’Death is not a failure’  zoals ik een leraar ooit hoorde zeggen. Ook dat is een geruststellende gedachte. Maar voorlopig houd ik me bezig met het leven en genezing!

Ik wens iedereen heerlijke Kerstdagen en een fantastisch 2017!! Jullie gaan weer van mij horen!

Heel veel liefs,

Saskia