Hier ben ik dan met mijn verhaal over mijn ervaringen in de homeopathische  Clinica Santa Croce in Orselina (Zwitserland), wat mogelijk is gemaakt door de gulle giften van zovelen!!

De reis begon met wat horten en stoten, letterlijk en figuurlijk.  Onze volgepakte auto begaf het en kon niet ter plekke gemaakt worden. Gelukkig waren we verzekerd voor vervangend vervoer dus kregen we een nog veel grotere auto mee in plaats van onze Volvo V50, namelijk een Volvo V70 station waar ik heerlijk languit op de achterbank kon liggen met mijn kussentje en dekentjes! Een geluk bij een ongeluk dus!

Na een voorspoedige reis kwamen we aan in Orselina. De kliniek lag midden op een berg met uitzicht op het Lago Maggiore. De foto is gemaakt vanaf mijn bed waar ik op dat moment op lig! Door een schat van een verpleegkundige werden we (Jacqueline, Nico en ik) naar onze kamers gebracht en werden we rondgeleid door het gebouw. De volgende dag zouden mijn behandelingen beginnen.

Nu had ik me voorgenomen om gedetailleerd te gaan beschrijven hoe alles daar verliep maar op dit moment staat mijn hoofd daar niet zo naar dus misschien doe ik dat op een later tijdstip nog eens.

Tijdens mijn verblijf merkte ik namelijk dat mijn eetlust ging verminderen en dat ik een pijnlijke linkerschouder kreeg . Omdat de primaire tumor in de linkerlong zat maakte ik me natuurlijk wel een beetje zorgen, vooral omdat ik ook al uitzaaiingen naar de botten had.

In Zwitserland konden ze daar natuurlijk niets over zeggen zolang ze geen foto’s hadden dus ik kon niet wachten om thuis een scan te laten maken wat dan ook direct gebeurde zodra ik thuis was. Voorop gesteld wil ik zeggen dat ik de homeopathische artsen in Orselina bijzonder deskundig vond en voelde wat de middelen deden! Ik had er veel vertrouwen in hoewel ik me realiseerde dat zij natuurlijk ook niet alles kunnen genezen.  Ik krijg overigens, ook nu ik thuis ben, nog steeds begeleiding vanuit Zwitserland.

Helaas, op de scan was te zien dat er in de linkerlong 2 nieuwe plekjes bij zijn en ook rechts was weer een tumor te zien. Dat was wel even een enorme klap voor me. Ik voelde me, los van de pijn en verminderde eetlust, toch best wel goed en energiek in Orselina. Ik had alle vertrouwen in de combi wietolie/homeopathie/voeding en was er bijna 100% van overtuigd dat ik zou gaan genezen of in ieder geval nog wel een stuk langer mee zou gaan dan voorspeld, hoewel ik me ook realiseerde dat het in mijn geval van kleincellige longkanker wel eens lastig zou kunnen worden omdat de overlevingskansen minimaal zijn en dan alleen nog in die gevallen waar het in een vroegtijdig stadium ontdekt wordt.  (Bij mij was het natuurlijk al ver uitgezaaid)

Tja, wat gaat er dan door me heen? Van alles.  Heen en weer geslingerd worden tussen hoop en wanhoop geeft heel veel onrust.  Door mijn sjamanistische achtergrond en met hulp van een paar goede vrienden ken ik ook wel weer methodes om mijzelf weer in balans te brengen en die pas ik dan ook wel toe. Dat helpt.

Ik ga me steeds meer realiseren dat dit het weleens geweest zou kunnen zijn. Dat de koek gewoon op is en dat ik hier gedaan heb wat ik hier wilde doen. We worden nu eenmaal niet allemaal 85 jaar.  Ik kan daar vrede mee hebben.  Het is wat het is…..

Ik weet dat ik in mijn leven heel veel mensen heb geholpen om de kwaliteit van hun leven drastisch te verbeteren.  Als ziekenverzorgende in de wijk en in verpleeghuizen, als docent, als sjamanistisch healer en als homeopaat. Ik durf te zeggen dat ik tijdens mijn leven heel veel mensen geïnspireerd heb, en probleemgezinnen met huilbaby’s, autistische kindjes of kinderen met  andere gedragsproblemen heb kunnen helpen om weer een blij gezinnetje te worden met kinderen die veel beter in hun velletje zitten door de homeopathische behandeling.  Ik zou muren vol kunnen behangen met alle lieve bedankkaartjes/brieven/mailtjes en appjes die ik in mijn leven ontvangen heb van dankbare mensen. Dat ik dit nu kan zeggen en in eigendom nemen is een grote stap voor mij. Ik heb altijd mijn eigen kwaliteiten ontkend en vond mezelf nooit goed genoeg, daarom wilde ik ook steeds weer meer leren, weten, ervaren, zodat ik mijzelf steeds weer kon verbeteren.

Al met al ga ik een stuk innerlijke rust en acceptatie vinden wat ik zeer aangenaam vind.

Dit betekent niet dat ik het al opgeef maar natuurlijk wil ik wel een klein beetje realistisch blijven.

Vandaag heb ik weer een erg goede dag, ik heb wat eetlust,  en kan ook vocht binnenhouden.  De pijn is draaglijk en ik slaap goed. Hoe het morgen is? We zien het wel weer.

Omdat de aanhoudende misselijkheid misschien een gevolg zou kunnen zijn van metastasen naar de hersenen laat ik daar binnenkort een scan van maken. Kleincellige longkanker staat erom bekend snel uit te zaaien naar de hersenen. Vandaag is de misselijkheid gelukkig verdwenen maar toch vind ik het fijn om te weten hoe mijn koppie er van binnen uitziet.

Dit is het voor nu mensen. Iets mooiers kan ik er niet van maken.

Ik wil blijven bloggen en updates sturen. Ik houd er nu eenmaal van om een beetje van me ‘af te lullen’  en zo af en toe eens een stukkie te schrijven.

Voor wie dat niet wil, laat het me gewoon weten, dan haal ik je van de mailinglijst af.

 

Tot de volgende blogpost!

Lieve groet,

Saskia