Steeds neem ik me voor om een update te schrijven. Dat heb ik immers beloofd.
Maar (en ja, dat klinkt gek in mijn situatie) ik heb er zo weinig tijd voor! Want genezen van kanker is een fulltime job, dat kan ik inmiddels vanuit ervaring zeggen!

Het is wel een leuke job! Dat vind ik tenminste. Want er is zoveel informatie te vinden over wat effectief is en wat niet. En zie daar dan maar eens een eigen weg in te vinden. Dat vind ik een interessant proces. Het is een kwestie van intuïtie en gezond verstand gebruiken.
Wat voelt goed voor mij, wat past bij me, wat past binnen mijn budget? Allemaal vragen die ik mijzelf stel bij het creëren van mijn eigen genezingsmethode.
En daarmee groeit mijn kennis over de zowel reguliere als complementaire behandel(on)mogelijkheden van kanker. Daar geniet ik van! Ik vind het heerlijk om te ‘speuren’ naar informatie om vervolgens uit te vogelen wat voor mij werkt.

De laatste keer dat ik een update schreef was net de chemokuur een week uitgesteld omdat mijn witte bloedlichaampjes niet op peil waren. Inmiddels heb ik die kuur gehad en ben daar, dankzij de juiste homeopathische middelen, bijzonder goed doorheen gekomen.
Zo goed dat ik er nu alle vertrouwen in heb dat de 4e en laatste chemokuur, die gepland staat voor dinsdag 29 november, gewoon volgens de planning door kan gaan. Dat zou betekenen dat ik dan met de Kerst redelijk hersteld ben en waarschijnlijk een paar fijne dagen met mijn dierbaren kan doorbrengen alvorens ik naar Zwitserland ga. Als alles volgens planning gaat vertrek ik 2 januari naar de homeopathische kliniek in Orselina!! Want homeopathie werkt, dat bewijs krijg ik steeds weer.

En het gaat al zo goed met me!
Ik ben er heilig van overtuigd dat ik kan genezen ook al zeggen de artsen dat mijn vorm van longkanker ongeneeslijk is.
Steek ik mijn kop in het zand? Ik denk het niet! Ik realiseer me heel goed wat er aan de hand is maar ik weet ook nog heel goed hoe ik me 3 maanden geleden voelde en hoe ik me nu voel.
3 maanden geleden had ik overal pijn, (omdat er uitzaaiingen in wervelkolom, lever en ribben waren!)ik was hondsmoe, viel af zonder reden, had het af en toe benauwd en hoestte de longen uit mijn lijf.
De uitzaaiingen veroorzaakten zoveel pijn dat ik de dag niet zonder de zware pijnstiller Oxycodon kon doorkomen.
Inmiddels gebruik ik al weken geen Oxycodon meer!! En ook geen andere pijnstillers. Ik heb nergens pijn namelijk!! Ik gebruik helemaal geen allopatische medicatie meer (tussen de chemokuren door uiteraard).
Bij de vorige scan bleek dat de tumor in de long aanzienlijk geslonken was, en de uitzaaiingen zo goed als verdwenen. Mijn leverwaardes waren ook weer normaal! Dat is toch fantastisch?

Ik heb het niet meer benauwd. Hoesten doe ik niet meer. En voor iemand die chemotherapie krijgt is mijn weerstand best redelijk gezien wat er onlangs met mijn kaak gebeurde! Twee weken geleden kreeg ik (uitgerekend tijdens het weekend) last van mijn kaak. Nu moest ik daar eigenlijk al lang voor naar de kaakchirurg volgens mijn tandarts want er zat een wortelpuntontsteking. Omdat ik daar geen last van had stelde ik die kaakchirurg steeds maar uit. En tja, als dan de weerstand door chemo verlaagd is dan speelt zoiets natuurlijk op! Een dikke kloppende kaak was het resultaat en ik kneep ‘m best een beetje want als chemo-patient wil je geen hoop pus vol met bacteriën in je kaak hebben!
Met een aantal homeopathische middelen ben ik aan de slag gegaan om het abces naar buiten te krijgen en ja hoor, op zondagochtend werd ik wakker met een bal ter grootte van een pingpongbal aan de buitenkant van mijn kaak. De spanning die daarop stond was groot en dus best pijnlijk maar niet meer zo’n nare kloppende pijn als toen het abces nog binnen in de kaak zat!
De volgende ochtend heeft mijn tandarts het abces leeggezogen en een foto gemaakt. Niets meer aan de hand anders dan een fisteltje!
Volgens mij heb ik dan nog best een goede weerstand! Er hoefde geen heftige ingreep of antibiotica aan te pas te komen. Leuk he? Ik ga voorlopig nog even door met mijn fulltime job!

Binnenkort weer meer hoor.

Lieve groet,

Saskia