Mijn vader is op 2 juni overleden. We wisten dat hij op die datum zou sterven. Het was een ‘gepland’ sterven, zodat hij niet langer hoefde te lijden aan de gevolgen van de nare ziekte waaraan hij leed.

Een ‘gepland’ sterven van een 91 jarige met een zeer jonge en heldere geest is een enorm bewuste gebeurtenis. En niet alleen de gebeurtenis zelf, maar vooral de tijd die eraan vooraf gaat. Mijn zusjes en ik hebben alle tijd gekregen om heel bewust afscheid te nemen van onze dierbare, zorgzame en heel bijzondere papa. Hij was een zeer spiritueel mens. Enorm integer. Altijd bezig met de grote vraagstukken van het leven. Waarom zijn we hier? Wat is het doel? Veel van zijn vragen zijn nooit beantwoord tijdens zijn leven. Hopelijk heeft hij de antwoorden nu wel gevonden, of gaat hij ze nog vinden.

We spraken over het leven na de dood. Zou het er zijn? Is er werkelijk zoiets als reïncarnatie? En natuurlijk vroegen we hem of hij ons een teken wilde geven als hij op zijn plaats van bestemming zou zijn. Een teken dat het goed met hem gaat, een teken dat hij nooit ver bij ons vandaan is en, hoewel niet meer stoffelijk aanwezig, nog steeds een deel uitmaakt van ons leven.

Mijn vader beloofde dat hij dat zou doen. Maar hij wist nog niet hoe. We zouden hem wel herkennen zei hij. Volgens hem was het net zoiets als hoe het gaat met de pinguïns. De vrouwtjes gaan, nadat ze hun ei gelegd hebben, op een lange zoektocht naar eten terwijl de mannetjes achterblijven en broeden op het ei. Als de vrouwtjes dan uiteindelijk terugkomen weten ze feilloos hun partner te herkennen tussen al die honderden, misschien wel duizenden pinguïns die in onze ogen allemaal op elkaar lijken! Blijkbaar herkennen ze de energie. Het speciale gevoel. Zoiets zou het wel zijn concludeerden wij.

Papa had iets met vogels. De kauwtjes, die hij altijd vanaf zijn balkon zag verzamelen op het dak van een nabij gelegen flat waren zijn vriendjes. Ze kwamen altijd ’s avonds bij elkaar, om met elkaar in een zwerm te dansen door de lucht. Het was altijd een enorm schouwspel. Ik vroeg mijn vader wel eens waarom ze dit doen. Zijn antwoord was: ‘Gewoon, omdat ze het leuk vinden, die vogeltjes zijn de hele dag alleen! ’s Avonds gaan ze gezellig iets met elkaar doen, zoals wij bijvoorbeeld een ommetje met anderen gaan maken’

En toen kwam het moment dat we een rouwkaart moesten uitkiezen. Eén voorbeeld sprong er direct uit. Een kaart met de afbeelding van een koolmeesje. Pap en vogeltjes….die kaart moest het worden.

Het koolmeesje is vanaf dat moment het symbool geworden voor mijn vader. Bij ieder koolmeesje dat ik zie moet ik aan hem denken. En ik zie er nogal wat. Mijn achtertuin zit er vol mee!

Maar…. in mijn voortuin, die aan de straatkant zit, zie ik bijna nooit vogeltjes! En al helemaal geen koolmeesjes. Veel te druk daar.

Tot vanmorgen. Ik deed de luxaflex van mijn keuken open toen ik wakker was en het eerste dat ik zag was een koolmeesje. Gewoon in mijn vensterbank!! Ik kon héél even van heel dichtbij in die kleine kraaloogjes kijken. En toen vloog hij weg.

Mijn verstand zei: ‘Het was vast een jonkie die de weg kwijt was’. Mijn hart zei: ‘Dit was papa, die even kwam zeggen dat hij bij je is’.

Is het toeval? Perfecte timing? Ik zal het nooit weten. Maar de magie van het moment vergeet ik nooit! Mijn vader was gewoon even heel dichtbij. Wat een fijn gevoel!