Papa en mama kwijt
Gisteren, terwijl ik tijdens een korte vakantie in Oostenrijk heerlijk van de frisse berglucht geniet, zitten we op een terrasje wat lekkers te gebruiken. Plotseling komt er een serveerster met een klein jongetje aan de hand aangelopen. Doelgericht stapt ze met het kleine ventje op het gezelschap naast ons af. Het mannetje is volledig overstuur. Hij is zijn papa en mama kwijt. Volgens haar kent het gezelschap zijn papa en mama, wat ook het geval blijkt te zijn. Papa en mama zijn inmiddels aan het zoeken naar hun zoontje. Een dame uit het gezelschap ontfermt zich over het jongetje, neemt het op schoot en zegt: ‘Papa en mama komen zo, zal ik een glaasje limonade voor jou bestellen?’

Maar het ventje wil maar één ding…zijn papa en mama. Hij is volledig in paniek en ontroostbaar. Wanhopig snikt hij terwijl hij hakkelend en ophoudelijk ‘Pa-ha-paaaaa, ma-ha-maaaaaa’ roept.

Zoals het in dergelijke gevallen gelukkig meestal gaat, wordt hij snel herenigd met zijn enige zekerheden in het leven en het leed LIJKT snel geleden.

Met de nadruk op ‘lijkt’. Want hoewel het snikken snel stopt als papa en mama hun verloren zoon dolblij en opgelucht in de armen sluiten, kan er in het onderbewustzijn van het kindje een klein groefje zijn ontstaan. Een groefje met een herinnering. Een herinnering die elke keer weer actueel wordt als zich een vergelijkbare situatie voordoet. Mama even uit het oog verliezen tijdens het boodschappen doen. Mama kwijt! Niet direct antwoord van papa krijgen als hij iets vraagt. Papa kwijt!  Het relatief kleine voorval van toen is als een steentje dat in het water gegooid wordt en steeds groter wordende kringen in het water vormt.

In feite is hier sprake van een jeugdtrauma.

Compensatiegedrag
Als het kind opgroeit zal het wellicht niet meer zo bang zijn om papa en mama kwijt te raken maar het kan inmiddels wel compensatiegedrag ontwikkeld hebben. Hij denkt waarschijnlijk niet meer aan het voorval van destijds. Dat is diep in het onderbewustzijn weggezakt. En toch is de diepe groef die daar inmiddels ontstaan is de oorzaak van het belemmerende gedrag. Ik noem het belemmerend omdat het kind niet helemaal in alle vrijheid zichzelf kan zijn. Het gedrag belemmert hem daarin. En zijn gedrag kan ook anderen belemmeren.

Een voorbeeld: ‘Het kind wil tijdens het spelen met vriendjes altijd de baas spelen. Hij bepaalt wat er gedaan wordt en wordt agressief als een ander de leiding wil nemen. Dit komt voort uit zijn behoefte aan zekerheid. Hij wil de controle houden, de touwtjes in handen houden. De groef in zijn onderbewustzijn belemmert hem om zich ook eens te laten leiden, en op een organische manier mee te gaan in het spel. Hiermee maakt hij zich niet populair. Zijn gedrag belemmert de andere kinderen om hem nog verder te betrekken bij het spel. Hij wordt aan de kant gezet en hiermee wordt het kind bevestigt in zijn onderbewuste, angst veroorzakende gedachtenpatroon waardoor de groef steeds een beetje dieper wordt.

Zoeken naar een oplossing
De ouders zijn inmiddels op school geroepen om te praten over het dominante gedrag van hun zoon en ze maken zich ernstig zorgen om hem. Hij zit niet lekker in zijn vel. Als hij niet boos en agressief is, dan is hij wel verdrietig. Hij heeft geen vriendjes. Hun kind is eenzaam. Meestal is dat het begin van een lang pad van zoeken. Zoeken naar een oplossing voor dit gedrag. Zou het aan de voeding liggen? Aan de opvoeding? Is er fysiek iets niet met het kind in orde?

De ouders hebben er waarschijnlijk geen idee van dat de gebeurtenis van lang geleden, het even kwijt zijn van hun zoon en diens angst en verdriet daarom, de oorzaak zou kunnen zijn van dit probleem.

Tot ze bij een therapeut komen die doorvraagt. Doorvraagt op mogelijke traumatische gebeurtenissen uit het verleden. En ze misschien zelfs een beetje ‘helpt’ om de herinnering weer boven te krijgen. Gewoon door simpele suggesties te geven als zowel de ouders als het kind zelf zeggen dat ze zich écht niets traumatisch kunnen herinneren. ‘Is hij ooit getuige geweest van een enorme ruzie? Is hij wel eens in het ziekenhuis opgenomen geweest? Is hij wel eens verdwaald?’  En niet zelden dat er dan ineens een: ‘Wacht eens even’ klinkt….en de ouders zich plotseling het voorval tijdens de vakantie herinneren.

Oplossing gevonden
Met een juist gekozen homeopathisch middel kan de groef die daardoor ontstaan is alsnog weggevaagd gaan worden. De levenskracht van het kind wordt aangespoord om de wond die destijds ontstaan is alsnog te verwerken en te genezen. Die genezing kan dan heel snel gaan! Niet zelden zien de ouders hun kind binnen een maand veranderen in een blij en evenwichtig kind.

De ringen in het water verdwijnen…de rust keert terug…en het water wordt weer glad.

Ik ben er iedere keer weer ontzettend dankbaar voor als ik zie dat mijn behandeling daar een positieve bijdrage aan geleverd heeft.