Daar zit je dan. 9 maanden heb je moeten wachten om eindelijk je eigen kindje in je armen te mogen houden. Maar de roze wolk verdwijnt al snel als blijkt dat je kindje een huilbaby is.

WANHOPIG
Ik weet uit eigen ervaring hoe wanhopig je als ouder kunt zijn als je kindje dag en nacht huilt. Iedereen kent wel het wanhopige gekrijs van een pasgeboren baby!  Mijn eerste kindje, een dochter van inmiddels 32 jaar, gilde de hele boel bij elkaar. Het dreef me tot absolute wanhoop. En omdat ik ook nog eens chronisch slaaptekort had in die tijd (ze huilde niet alleen overdag maar ’s nachts ging het gewoon door!) was ik uitgeput.

ZOEKEN NAAR DE OORZAAK EN EEN OPLOSSING
Natuurlijk liep ik stad en land af met haar. Op zoek naar een mogelijke oorzaak voor het vele huilen. En een oplossing natuurlijk! Want naast mijn eigen wanhoop en uitputting vond ik het voor mijn kleine meisje  natuurlijk nog het meest verdrietig. Ze zat duidelijk niet lekker in haar velletje en dat vond ik hartverscheurend. Als moeder wil je natuurlijk niets liever dan een blij en tevreden kindje. Hoe ik er ook mijn best voor deed, niets hielp. Er was ook geen aanwijsbare oorzaak dus een oplossing leek er niet te zijn. Het is uiteindelijk allemaal vanzelf goed gekomen maar jammer was het wel van die eerste anderhalf jaar. Want zo lang heeft het ongeveer geduurd.

WIST IK TOEN MAAR WAT IK NU WEET
Wist ik toen maar wat ik nu weet. Ik hoor het mezelf vaak genoeg zeggen. 32 jaar geleden was ik nog niet zo bezig met homeopathie of andere natuurlijke geneeswijzen. Ik was zelf nog piepjong, onmondig en onwetend en ging volledig af op de mening van ‘deskundigen’. Autoriteiten die het naar mijn mening wisten en altijd gelijk hadden. Als ik maar enigszins getwijfeld had aan alles wat ik aan adviezen kreeg dan was ik waarschijnlijk op zoek gegaan en veel eerder uitgekomen bij een homeopaat. Dat had een hoop ellende kunnen voorkomen, voor mijn dochtertje, haar papa en mijzelf.

HAD IK MAAR….
Als ik in het begin al met haar naar een homeopaat was gegaan dan had deze me waarschijnlijk veel vragen gesteld die mijn huisarts, of de consultatiebureau-arts, mij nooit gesteld hadden. Vragen als:

Hoe is de zwangerschap verlopen? Was je kindje gewenst? Hoe voelde je je tijdens de zwangerschap? Heb je medicijnen gebruikt? Gerookt? Gedronken? Hoe ging het tussen jou en je man tijdens de zwangerschap? Waren er spanningen of hadden jullie het gezellig samen? Zijn er choquerende of traumatische gebeurtenissen geweest tijdens je zwangerschap? Had je angsten? Was je somber? etc. etc.

Hoe is de bevalling gegaan? Was je bang tijdens de bevalling? Heb je pijnstillers gekregen? Zijn de weeën opgewekt d.m.v. oxytocine? Heeft de baby het moeilijk gehad? Hoe was de Apgar-score?

Heb je borstvoeding gegeven? Zo ja, hoe lang? En hoe ging dat met de borstvoeding? Kwam het goed op gang? Dronk de baby goed? Was je ontspannen tijdens het voeden? Wanneer ben je over gegaan op flesvoeding? Hoe reageerde je kindje daarop?

Hoe heb je de kraamtijd ervaren? Heb je genoeg hulp gehad? Ben je goed voorgelicht door de kraamverzorgster? Door het consultatie-bureau? Of heb je het gevoel dat je er helemaal alleen voor stond en werd je daardoor onzeker?

OORZAAK GEVONDEN!
Waarschijnlijk, als ik al deze vragen beantwoord zou hebben, zou de homeopaat tot de conclusie zijn gekomen dat de oxytocine, waarmee uiteindelijk de weeën zijn opgewekt omdat die volgens de gynaecoloog niet sterk genoeg waren, een belangrijk onderdeel van de oorzaak van het huilen van mijn dochter zou kunnen zijn. Evenals het feit dat de ouderwets geschoolde kraamverzorgster haar exact om de drie uur met grof geweld aan mijn borst plantte, ook al moest ze haar daarvoor wakker maken. Uiteraard werd dat een drama! Voeden moest om de 3 uur. Basta! En wilde ze dan niet drinken dan kon ze hooguit een lepeltje glucosewater krijgen, maar er moest gewoon gewacht worden op de volgende voeding van weer eens 3 uur lager. Hierna was mijn dochter dan zo uitgeput van het vele huilen dat ze geen kracht meer had om te zuigen. Met als gevolg een huilende moeder, die alsmaar onzekerder werd. Meerdere trauma’s dus. Meerdere oorzaken die, wanneer goed aangepakt met het juiste middel, in een mum van tijd opgelost hadden kunnen worden. Wist ik toen maar wat ik nu weet!!

ER IS HOOP!
In ieder geval ben ik blij dat ik nu weet wat ik toen niet wist!  En verbaast het me soms dat ouders zo lang doorlopen met een huilbaby. Terwijl er tegenwoordig zoveel informatie beschikbaar over dit onderwerp. En zoveel meer oplossingen dan toen! Homeopathie kan absoluut de oplossing zijn!

Heb je zelf een huilbaby? Je weet nu wat ik toen nog niet wist! Doe je baby en jezelf een plezier en klik hier voor het maken van een gratis Skypeconsult. Het maakt niet uit waar je woont. Ik ga mijn uiterste best doen om jullie te helpen!