Diagnose PDD-NOS
Jason is 13 jaar als hij, samen met zijn moeder, naar mijn praktijk komt. Nog niet zo lang geleden is de diagnose PDD-NOS gesteld.  (Pervasive Developmental Disorder Not Otherwise Specified)
De ouders hebben dan al een lang traject achter zich. Jason, hun enige kind, word als een gezonde baby geboren maar direct na de eerste vaccinatie krijgt hij regelmatig last van middenoorontsteking. Precies kan zijn moeder het zich niet meer herinneren maar volgens haar heeft Jason minimaal 12 antibiotica-kuren gehad. Toen hij uiteindelijk buisjes kreeg hielden de middenoorontstekingen op.
In eerste instantie is Jason een vrolijk en nieuwsgierig jongetje dat zich goed ontwikkelt en op de peuterspeelzaal graag met andere kindjes speelt.

Als hij op 4-jarige leeftijd naar groep 1 gaat merken de ouders dat hij langzaam gaat veranderen. Hij speelt niet met de andere kinderen en trekt zich terug. Hij kan wel goed meekomen met de rest van de groep en met sommige vakken loopt hij zelfs voor op zijn klasgenootjes.  Jason is niet gelukkig op school.  De ouders gaan praten met de leerkracht maar er kan geen oorzaak aangewezen worden. Voor zover de leerkracht het kan beoordelen wordt hij niet gepest. Ook thuis is hij minder open. Hij zit vaak uren alleen op zijn kamertje met playmobil te spelen, of in boekjes te lezen. Hij zit duidelijk niet lekker in zijn vel maar de ouders kunnen er maar niet achter komen wat hier nu de reden voor is.
Jason is het liefst veilig thuis. Buiten spelen vindt hij eng. Zolang hij maar in de buurt van zijn ouders is voelt hij zich het prettigst.

De ouders proberen suikers en kunstmatige smaak- geur- en kleurstoffen zoveel mogelijk te vermijden omdat kinderen daar overgevoelig voor kunnen zijn maar het brengt geen verbetering. Bovendien is de eetlust van Jason slecht en eenzijdig. Hij heeft vaak last van maag en darmproblemen maar een oorzaak daarvoor kan niet gevonden worden, anders dan: ‘Het zal wel spanning zijn.’ Op aanraden van een bioresonantie- therapeut zijn de ouders hem voedingssupplementen gaan geven, waaronder Omega 3 vetzuren en vitamine C.

Zoeken naar een oplossing
Jaren van zoeken naar de juiste therapie volgen. Als Jason ouder wordt lijkt hij steeds meer in zichzelf te keren als hij met leeftijdgenoten is. Op school wordt hij een ‘aparte’ genoemd en hij wordt niet uitgenodigd voor feestjes. De meeste kinderen laten hem links liggen. Hij voelt zich het prettigst als hij bij volwassenen is. Dan kan hij ‘volwassen’ gesprekken voeren. Want dat is opvallend aan hem. Hij lijkt al zo vroeg volwassen en gebruikt taal die ongebruikelijk is voor een kind van zijn leeftijd.
Uiteindelijk wordt bij hem de diagnose PDD-NOS gesteld en komt de moeder, op aanraden van een kennis, met hem bij mij in de praktijk. Jason zit dan in de brugklas van het voortgezet onderwijs. Hij voelt zich niet prettig op school, heeft geen vrienden en ligt buiten de groep.

Ontstoren
Omdat Jason direct na de eerste vaccinatie de middenoorontstekingen begint te krijgen, en dus de vele antibiotica-kuren, besluit ik om te beginnen met het ontstoren van zowel de vaccinaties als de antibiotica. Dit neemt een paar maanden in beslag. We maken een vervolgafspraak voor over 2 maanden en we spreken af dat er tussentijds contact over de voortgang zal zijn.

PDD-NOS symptomen verbeteren door homeopathie
Al na een paar weken laat de moeder mij weten dat het zoveel beter gaat met Jason. Hij zit lekkerder in zijn vel, lacht meer en is veel opener.

Een paar dagen voor het vervolgconsult belt ze om de afspraak af te zeggen. Het gaat zo goed met Jason dat ze eigenlijk niet weet waarvoor ze nu zouden moeten komen. Hij heeft inmiddels meer en beter contact met zijn klasgenoten en heeft zelfs een goede vriend. Ook wordt hij voor feestjes uitgenodigd. Hij gaat met plezier naar school en doet het daar goed. Hij vindt het nog steeds prettig om regelmatig op zichzelf te zijn maar ‘Ach’ zegt de moeder, ‘zo is hij nou eenmaal, het is ook een kwestie van karakter en we zijn al heel blij met dit resultaat.’

In een dergelijk geval kan ik natuurlijk niet anders dan ook heel blij zijn! In veel gevallen laat een dergelijke opmerkelijke verbetering iets langer op zich wachten. Meestal vertel ik de ouders dat het vaak een jaar duurt voordat er duidelijke positieve veranderingen zijn. Maar blijkbaar waren de vaccinaties en de antibiotica bij Jason toch de belangrijkste oorzaak voor zijn problemen en is de ontstoring hiervan voldoende geweest om het goede resultaat te geven.

Wat een paar korreltjes zonder vervelende bijwerkingen al niet kunnen doen! Ik ben iedere keer weer onder de indruk en voel me dankbaar dat ik zo’n mooi vak mag uitoefenen. Hopelijk kan ik nog veel meer kinderen (en volwassenen uiteraard) helpen om lekkerder in hun vel te gaan zitten met homeopathie.