Vandaag las ik het weer in een artikel. Er werd gesproken over ‘De autist’. Het gaat dan om een mens(je) met bepaalde symptomen die volgens de DSM-V  onder de ‘Autisme Spectrum Stoornissen (ASS) vallen. En dus krijgt de persoon in kwestie het label ‘Autist.’

Labels zijn beperkend
Het opplakken van labels is beperkend. Mensen worden hiermee in een hokje gestopt waaruit het moeilijk ontsnappen is. Een voorbeeld hiervan: 15 jaar geleden kreeg ik de diagnose ‘Lyme.’ Ik schrok me dood! De ziekte van Lyme betekende voor mij iets wat ongeneeslijk was en waardoor ik steeds meer klachten zou krijgen om uiteindelijk in een rolstoel te belanden. Dat was het toen heersende beeld en de prognose van deze ziekte. Omdat ik er alles aan wilde doen ging ik naar een natuurgeneeskundig therapeut. Het eerste wat deze tegen mij zei was: ‘Vergeet de naam! We gaan je klachten behandelen, niet de ziekte! En we kijken steeds weer opnieuw naar welke klachten op dat moment behandeld moeten worden.’

Bevrijding en mogelijkheden
Wat een opluchting was dat! Ineens leek die prognose niet meer zo definitief! Ik ontkende daarmee niet dat ik (pijn)klachten had maar met het achterwege laten van een label hiervoor werd voor mij een deur naar genezing geopend, die onder het label dicht zou blijven. Het gaf me hoop. Binnen 3 maanden was ik van al mijn klachten af!

Labels zijn logo’s!
Albert Heijn logoEen label is een drager van informatie, van gedachten, van energie. Je kunt het ook vergelijken met een logo. Als een bedrijf maar vaak genoeg adverteert met het logo in beeld, zegt het logo alleen op den duur genoeg. Bij het zien van het AH-logo weten we allemaal wat hier achter zit. Een enorme supermarktketen waar op de kleintjes gelet wordt.Waar regelmatig ‘hamsterweken’ zijn. En waar de supermarktmanager een vriendelijke lange slungel is die regelmatig met een helm op achter een winkelkarretje langs de schappen sjeest als hij weer eens ‘Route 99’ volgt.
Het logo of het label wordt hiermee een symbool dat, door er alleen maar naar te kijken, in staat is om bepaalde gedachten, beelden en gevoelens op te roepen, die overigens voor iedereen weer anders kunnen zijn.

Naar mijn mening werkt het met ‘ziekte-labels’ hetzelfde. Voorals als ze opgeplakt worden door een autoriteit in een witte jas. Die weten het immers? Ik wil hiermee geen afbreuk doen aan de reguliere geneeskunde en de zeer deskundige artsen die daarin werkzaam zijn. Maar voor veel mensen is een arts een autoriteit met kennis van zaken wiens diagnose definitief is en direct een ‘imprint’ aan het lichaam en de geest geeft. Een diagnose is nodig om te begrijpen waar bepaalde symptomen door veroorzaakt worden en om begrip voor de situatie te krijgen. Maar laten we er geen label van maken.
Welke gedachten kan het label ‘Autist’ oproepen?

  • Hersenbeschadiging
  • Ongeneeslijk
  • Obsessief compulsief gedrag
  • Niet in staat om emoties te begrijpen of te tonen
  • Angsten zoals bijvoorbeeld straatvrees
  • Driftbuien
  • Niet zonder begeleiding kunnen functioneren
  • In een eigen wereldje leven
  • Stemmen horen
  • Uitblinken op één specifiek gebied
  • De film ‘Rain Man’

En ga zo maar door. De lijst kan voor iedereen anders zijn. Zodra het label opgeplakt en geaccepteerd wordt, zit ‘de autist’ in een gevangenis van ‘feiten en aannames’  die een enorme impact op diens leven kunnen hebben. Het label wordt een voorspelling. Een ‘self-fullfilling-prophecy.’

Weg met het label!
Uit ervaring weet ik hoe bevrijdend het kan zijn als het label verdwijnt. Maar ook als homeopaat kan ik niets met labels. Ze zeggen me niets want ze beperken me in mijn werk, in de mogelijkheid om mensen te helpen zich verder te ontwikkelen en van nare klachten af te komen.

Ik zie Jelle niet als ‘autist.’ Jelle is een jongetje die overgevoelig is voor geluiden en daar enorm onder lijdt. Jelle loopt dwangmatig rondjes in de kamer en gaat schreeuwen als hij mee naar buiten moet want hij blijft het liefste in zijn eigen vertrouwde omgeving. De buitenwereld ziet hij als een bedreiging. Jelle spreekt monotoon en hij herhaalt wat hij zegt, vooral als hij gestressed is. Zoals het moment waarop hij bij mij in de spreekkamer zit met zijn moeder.
Ik zie al deze symptomen niet als een bevestiging voor het label ‘autist.’ Voor mij zijn ze een uiting van iets diepers. Op dat ene moment. Jelle is niet het totaal van zijn symptomen. Dit is niet wie hij is want niemand wil in angst, pijn, eenzaamheid en verdriet leven.

Ontkenning?
Ontken ik hiermee dat hij autistische symptomen vertoont? Nee natuurlijk niet. Maar door ze niet in het hokje van ‘De Autist’  te plaatsen geef ik mijzelf en Jelle de ruimte om te kijken wat er mogelijk is, waar de winst te behalen is. Want de praktijk leert dat het kan. Misschien niet altijd, misschien niet alles, maar iedere stap vooruit, die voorheen niet mogelijk had geleken, is er weer één verder. En na de ene stap komt de volgende stap. Wat dient zich aan? Waar heeft Jelle het meest last van? Dan gaan we daar weer mee aan de slag in de hoop wéér een stapje verder te kunnen komen.
Vervolgens komt Sanne met haar ouders in de praktijk. Sanne heeft ook de diagnose ASS gekregen. Maar zij uit dat weer heel anders dan Jelle. Omdat ieder persoon uniek is en anders reageert. En dus krijgt Sanne een totaal andere behandeling dan Jelle.

‘Out of the box’
Dat vind ik het mooie van homeopathie. Ik heb geen labels nodig om bepaalde behandelprotocollen te volgen. Ik mag ‘out of the box’ denken. Ik mag voor ieder mens of kind dat in mijn praktijk komt uitgebreid de tijd nemen. Zo leer ik ze goed kennen als een uniek persoon om vervolgens een uniek middel voor te schrijven. Steeds weer opnieuw.

Labels beperken. Het label verwijderen geeft ruimte en mogelijkheden. Daarom ben ik homeopaat. Ik houd van ruimte en mogelijkheden!

Saskia